Tot rust komen
Tot rust komen

Tot rust komen

Grappig genoeg hoorde ik de afgelopen weken veel mensen zich verspreken: meer dan eens noemde iemand de voorjaarsvakantie de ‘herfstvakantie’. Dat komt vast door al die regen, en het grijze weer.
Ik hoor ook veel mensen vertellen dat ze best vermoeid zijn, en weer snakken naar de lente. Zelf merk ik dat ook wel. Ik kan best wel weer een beetje zon gebruiken.
Wat ik ook merk, en zie, en hoor, is hoe druk veel mensen zijn (en daar hoor ik zelf natuurlijk ook bij). We rennen wat af met zijn allen. Je werk, je gezin, vrienden en familie, je hobby’s. Ook mensen die gepensioneerd zijn: die hebben het vaak nog drukker dan daarvoor!
Wat zijn momenten waarop jij nog stilstaat? Wanneer je even op adem kunt komen? Nee, Candy Crush telt niet mee. ‘Even tijd voor jezelf’, staat er als je het opstart, maar of het nou echt zo ontspannen is weet ik niet.
Écht stil worden, dat is even niets hoeven. De tijd nemen om je gedachten te laten gaan. Tot rust komen. Ademen. Luisteren.
Toen ik zelf een keer een erg vol hoofd had, dacht ik: ik ga een stukje fietsen. En al fietsend, zonder dat van tevoren gepland te hebben, kwam ik bij het kerkje in Losdorp. De deur stond open. Ik ging naar binnen, ging even zitten, en het voelde alsof de wereld om me heen even geparkeerd was. Ik werd even stil, en nam ook even de tijd om te bidden. Op dat moment, in dat kerkje, voelde het even alsof God bij mij was. Toen ik weer naar buiten ging, voelde ik me echt opgeladen!
Sinds vorig jaar hebben we in de kerk in Spijk eens per maand een middaggebed. We komen met een klein groepje bij elkaar, we zingen een paar liederen, lezen een Bijbeltekst, en dan worden we ook even stil. Op de een of andere manier voelt dat heel waardevol. Je wordt je bewust van gedachten die je hebt, van spanning, van je omgeving. Wat ik ook mooi vind, is dat we vervolgens de tijd nemen om met elkaar te bidden, voor elkaar, of voor mensen om ons heen.
Augustinus zei het al: onrustig is ons hart, totdat het rust vindt bij U.
Ik vind het waardevol om te geloven. Om iemand te hebben bij wie ik mijn vragen en problemen neer kan leggen. Die ik kan danken als ik blij ben. Die een grond onder mijn leven is. Bij wie ik tot rust kan komen, als mijn hoofd weer eens vol zit.

Deze column is verschenen in de Eemsbode, op 4 maart 2020

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *