Oud en nieuw

Oud en nieuw is altijd een moment van terugkijken. Wat kun je veel meemaken in een jaar tijd! Soms mooie dingen, die je leven compleet veranderen. Een nieuw huis, een nieuwe baan, een nieuwe relatie, een kind of kleinkind. Dat is meteen een nieuw begin!
Soms ook dingen waar je het moeilijk mee hebt. Zoals het verlies van een geliefde, aan de dood. Dat je iemand los moet laten, terwijl je dat eigenlijk helemaal niet wilt.
Je kunt blij worden van wat je het afgelopen jaar hebt meegemaakt, en je kunt rouwen om wie of wat je bent kwijtgeraakt. Soms allebei, en dat loopt door elkaar.
Ik las deze week een mooie tekst, van blogster Jamie Anderson. Vrij vertaald uit het Engels: “Rouw, heb ik geleerd, is eigenlijk gewoon liefde. Het is alle liefde die je wil geven, maar die je niet meer kán geven. Al die liefde die je niet kunt geven, hoopt zich op, in de tranen in je ogen, de brok in je keel, en de leegte in je hart. Rouw is liefde, die je niet meer kwijt kunt.”
Die kijk op rouw raakte mij. Wij zien rouw vaak als iets negatiefs. Iets waar je, liefst zo snel mogelijk, doorheen moet. Kop d’r veur! Maar eigenlijk is rouw, en het ervaren van verlies, juist een teken hoeveel iets of iemand voor jou heeft betekend. En dat is juist iets heel moois.
Die liefde hoef je niet kwijt te raken, aan de kant te zetten, of te ontkennen. Je mág tot in het diepst van je wezen voelen wat degene die je bent kwijtgeraakt voor jou heeft betekend. En het verdriet, dat diegene niet meer bij je is…

Ik wens je een goed nieuw jaar toe. Waarin het verdriet over wat niet goed was in het oude, een plek mag hebben. En waarin je weer mooie nieuwe dingen mag meemaken. Een jaar waarin je mag weten dat God bij je is. Ook Hij heeft jou lief…

Deze column is verschenen in de Eemsbode, op 1 januari 2020

Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *