Mijn allereerste preek
Mijn allereerste preek

Mijn allereerste preek

De allereerste keer dat ik voorging in een gemeente was een bijzondere ervaring voor mij. Helemaal omdat het niet in Nederland was: ik was op dat moment in Zambia. Via het ‘Face to face-programma’ van the Council for World Mission was ik te gast bij de United Church of Zambia. Ik was eerst een aantal weken in Kitwe, en vervolgens een paar weken in Serenje:

Een paar dagen voor ik Serenje zou verlaten kreeg ik te horen dat ik voor mocht gaan in een afscheidsdienst. Vol met indrukken van mijn ervaringen in Zambia, en met alleen een studiebijbel bij me, heb ik toen deze preek geschreven. Het is een andere preek dan ik nu in Nederland zou houden, en toch vind ik het erg mooi om hem terug te lezen. Het brengt herinneringen terug aan de mensen die ik daar heb ontmoet; en van hoe ik onder de indruk was van hun manier van leven. Simpel, met veel minder dan wij hebben, en toch altijd liefdevol, hartelijk en gastvrij.

Nog een leuk detail: ik had nog totaal geen ervaring met voorgaan, dus het geheel ging wat rommelig. Zo heb ik tijdens de dienst aan een ouderling, die docent Engels was, gevraagd om de preek te vertalen naar het ‘Lala’, de taal die de mensen daar spraken. Ik preekte vanaf mijn handgeschreven velletjes, en hij deed zijn best om wat ik zei na elke zin te vertalen.

PS: Onderaan de preek staan wat foto’s 🙂
PPS: Helemaal onderaan staat de Nederlandse vertaling van de preek.

1st reading: Philippians 3:4b-16
4b If someone else thinks they have reasons to put confidence in the flesh, I have more: 5 circumcised on the eighth day, of the people of Israel, of the tribe of Benjamin, a Hebrew of Hebrews; in regard to the law, a Pharisee; 6 as for zeal, persecuting the church; as for righteousness based on the law, faultless.
7 But whatever were gains to me I now consider loss for the sake of Christ. 8 What is more, I consider everything a loss because of the surpassing worth of knowing Christ Jesus my Lord, for whose sake I have lost all things. I consider them garbage, that I may gain Christ 9 and be found in him, not having a righteousness of my own that comes from the law, but that which is through faith in Christ—the righteousness that comes from God on the basis of faith. 10 I want to know Christ—yes, to know the power of his resurrection and participation in his sufferings, becoming like him in his death, 11 and so, somehow, attaining to the resurrection from the dead.
12 Not that I have already obtained all this, or have already arrived at my goal, but I press on to take hold of that for which Christ Jesus took hold of me. 13 Brothers and sisters, I do not consider myself yet to have taken hold of it. But one thing I do: Forgetting what is behind and straining toward what is ahead, 14 I press on toward the goal to win the prize for which God has called me heavenward in Christ Jesus.
15 All of us, then, who are mature should take such a view of things. And if on some point you think differently, that too God will make clear to you.

2nd reading: Acts 9:3-6
As he neared Damascus on his journey, suddenly a light from heaven flashed around him. 4 He fell to the ground and heard a voice say to him, “Saul, Saul, why do you persecute me?”
5 “Who are you, Lord?” Saul asked.
“I am Jesus, whom you are persecuting,” he replied. 6 “Now get up and go into the city, and you will be told what you must do.”

I want to preach to you today about what Paul writes in Philippians 3. Paul writes this letter to the Philippians to encourage them. In chapter 3, he writes about some people who said that Christians had to let themselves be circumsized. That is not a bad thing, but they said that they had to let themselves be circumsized according to the Jewish law, and they said that if they wouldn’t let themselves be circumsized, they would not be real or proper christians.

Trust in the flesh
Pauls answer is that they are trying to put confidence in the flesh. Putting confidence in the flesh means trusting in your own works. Because of that he says that he for himself has many reasons to put confidence in the flesh. He has all reason to think he could be righteous, according to the Jewish law. He says: I am a Jew, I was circumsized eight days after I was born, I was a pharisee, someone who studied the Jewish law and the Old Testament, and who knew everything about it. He kept the law in everything, and he even prosecuted the christians because he thought that was the right thing to do to follow the law.

Profit or loss?
But then Paul says: “But whatever was to my profit, I now consider loss for the sake of Christ”. He even considers everything he had before as a loss compared to how great it is to know Christ Jesus. By his coming to know Him, Paul realized what he was missing before that, because he sees all things he had back then as rubbish, so that he may be found in Christ Jesus, and that he may gain Him. He is not searching anymore for a righteousness of his own, by keeping the law, but for a different righteousness, that comes through faith in Christ Jesus, that comes from God and is by faith. For Jesus he has lost all things, and considered them loss.

Power, suffering and death
Paul says: “I want to know Christ and the power of his righteousness and the fellowship of sharing in his suffering, becoming like him in his death, and so, somehow, to take part of the resurrection from the dead.” He is saying many things in one sentence. First, he wants to know Christ and the power of his righteousness. He wants to know every aspect of him, to live his life with him. That includes sharing in his suffering. I think that Paul means that believing does not always mean an easy life. Sometimes it means suffering, laying down things in our lives, sometimes people even have to suffer because they are persecuted for their faith. Other people go through hard things, but even then they keep on having faith in God. I saw that here in Zambia, and I think it’s a very beautiful thing, that people keep praising God, even when they go through a difficult time.
The next thing Paul says is sharing in Jesus’ death, and so to take part of the resurrection form the dead. Jesus promises is life, but that also means that we have to die to ourselves. Dying to ourselves is giving up everything we want to keep fou ourselves, to lay down our sins. God wants us to become more like Christ, he wants to change us to the image of His Son. What that means is written down very beautifully by Paul in Galatians 2, I think. There he says:
“I have been crucified with Christ, and I no longer live, but Christ lives in me. The life I live in the body, I live by faith in the Son of God, who loved me and died for me.”
It means that we can lay down our own lives and live on with Jesus. It is not something we have to do ourselves, we just have to go to Jesus and lay down our lives at his feet, and live our lives with him, who loved us and gave himself for us.
For some people, living their lives with Jesus really means they have to die for him. That probably also happened with Paul. But that is not the end, we hope to take part in the resurrection of the dead one day, and to be with God, whatever happens. That is our hope!

Something else that we can learn from Pauls story of his life is that believing in God has nothing to do with your status or your wealth, or with how much you know or how good you are. I heard, especially here in Zambia, that there are some people who say that believing in God will make you rich and bless your life. I also think that believing in Him will make you rich, but in a different way than they mean. It will give you a life of knowing Jesus, who loved you and gave himself for you. What I found very beautiful here in Zambia is your faith and dependence on God, and that you really want to live your lives for Him. In the Netherlands people are often richer and they have many facilities, but there are also many people who say they don’t need God or who don’t believe in Him. I think they can learn much from your discipleship and your warmness, and I pray that Zambia may remain so full of love for God.

The Goal
The next thing Paul writes is verse 12: “Not that I have obtained all this, or have already been made perfect, but I press on to take hold of that for which Christ Jesus took hold of me”. We are also not yet perfect. If I speak for myself, I am far from that. There are many things that often hold me back from trusting in God, or from going to Him when I need Him. I am a bit like Peter then, who walked towards Jesus on the water, but he saw the winds and the water, and he started to sink. Luckily, Jesus grasped his hand, and He also wants to do that with us. The good news is that He always wants to take us back, like the prodigal Son in Luke 15. He got money from his father, went away from home, and spent everything. After that he suffered and was hungry, and he returned to his father, to say: “father, I am not worthy of being called your son, but make me one of your workes”. But his father was happy to see him, and he took him back. That is what God will always do when we go back to Him.
But even though Paul says that he hasn’t obtained all this yet, and isn’t yet made perfect, he says he presses on to take hold of that for which Christ Jesus took hold of him. It is the same for us. Even though we make mistakes, we may always run towards Jesus. He gave his life for us, and he took hold of us, and we can point our entire life in that direction, of Jesus Christ. Paul says: But one thing I do: forgetting what is behind, his old life with all his certainties and safe things, straining towards what is ahead, towards the goal, the prize for which God has called him heavenward in Christ Jesus. It is pointing your entire life in the direction of Jesus Christ and his love, because he rescued us and brought us into the kingdom of God. He forgave us and brought us out of the darkness into his light.

The beautiful thing about Paul is his enormous passion for Jesus. Once he was a very fierce persecutor of the Christians. He was a witness when Stephen was stoned, and he wanted to go to Damascus, to persecute the Christians who had fled there, to take them as prisoners to Jerusalem. The second reading was about this. But when Paul came near to Damascus, he saw a light, and he fell on the ground. He then heard a voice: “Saul, Saul, why do you persecute me?” And he asked: “Who are you, Lord?” “I am Jesus, whom you are persecuting”, he replied. “Now get up and go into the city, and you will be told what to do.”

Paul was led into the city, because he was blinded by the light, and a few days after he had arrived in Damascus, Ananias visited Paul. He laid his hand on him to let him see again, and to fill him with the Holy Spirit, and Paul was baptized. After that, Paul went to the streets to preach about Jesus, that he is the Son of God, and when the people heard him, they were astonished. After some time the Jews even wanted to kill him, so he had to flee Damascus.

His life had completely changed because Jesus appeared to him. Before he was a persecutor of Christians, now he became an apostle, who tried to tell people about Jesus with everything he had. In acts 26, he says that Jesus told him to go and witness that he had seen Him, and about the things that Jesus would show to Paul, and that Jesus would rescue him from his own people and the gentiles, to send him to them to open their eyes and turn them from darkness to His light.

He was so full of Jesus because he had seen what Jesus had done in his life. He himself was totally changed from darkness to light. That is why he did so much, why he endured everything, just to tell people about the love of God. In 1 Timothy 1:13-14, he says:
“Even though I was once a blasphemer and a persecutor and a violent man, I was shown mercy because I acted in ignorance and unbelief. The grace of our Lord was poured out on me abundantly, along with the faith and love that are in Christ Jesus.”

Because of that he wanted to tell everyone that Jesus is the Son of God. In our own lives we may also be so full of what God has done for us, that He gives us the strength to live and to witness of His love in all our life. Not to live for ourselves and our own rules, but to point to Jesus Christ in everything that we do. I hope that it will be the same for us, that we are so full of what God has done and keeps on doing in our lives, that we want to live our lives entirely for Him.

It means that we take up our cross and follow Jesus when He calls us. And it is not thet God says: you are not worthy to follow me. He wants us to follow him and live our whole lives for Him, and He will lead us and give us the strength through His Holy Spirit. He never leaves us, and wants us to put our trust entirely in Him.

Now I’ve come to the end of the sermon, I really want to thank you for your hospitality and your love, and for that I could see that your lives really point to Jesus in everything that you do. I want to encourage you by reading three verses from Philippians, Philippians 1:3-6. It says:
“I thank my God every time I remember you. In all my prayers for all of you, I always pray with joy because of your partnership in the gospel from the First day until now, being confident in this, that He who began a good work in you will carry it on to completion until the day of Christ Jesus.”


Het uitzicht vanaf het gasthuis waar ik mijn preek schreef

Rev. Siingwa, de predikant in Serenje

Een prachtige boom in een dorpje vlakbij Serenje, waar we een Bijbelstudie hielden

Vrouwen die dansen voor de kerk

De motor van rev. Siingwa, waar hij altijd op reisde naar zijn 55 gemeentes die over een gebied van 200 kilometer verspreid lagen.

De mannen van het ‘Men’s Christian Fellowship’

Rev. Siingwa gaat jongeren dopen in de rivier

Nederlandse vertaling:

Eerste Bijbeltekst: Filippenzen 3:4b-16:
Als anderen menen dat te kunnen doen, dan kan ik dat zeker. 5 Ik werd besneden toen ik acht dagen oud was en behoor tot het volk van Israël, tot de stam Benjamin, ik ben een geboren Hebreeër met de wetsopvatting van een farizeeër 6 en heb de gemeente fanatiek vervolgd. Aan wat er in de wet over gerechtigheid staat, voldeed ik volledig. 7 Maar wat voor mij winst was, ben ik omwille van Christus als verlies gaan beschouwen. 8 Sterker nog, alles beschouw ik als verlies. Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles. Omwille van hem heb ik alles prijsgegeven; ik heb alles als afval weggegooid. Ik wilde Christus winnen 9 en één met hem zijn – niet door mijn eigen rechtvaardigheid omdat ik de wet naleef, maar door die van God, de rechtvaardigheid die er is door het geloof in Christus. 10 Ik wil Christus kennen en de kracht van zijn opstanding ervaren, ik wil delen in zijn lijden en aan hem gelijk worden in zijn dood, 11 in de hoop misschien ook zelf uit de dood op te staan.

12 Niet dat ik al zover ben en mijn doel al heb bereikt. Maar ik houd vol in de hoop eens dat te kunnen grijpen waarvoor Christus Jezus mij gegrepen heeft. 13 Broeders en zusters, ik beeld me niet in dat ik het al heb bereikt, maar één ding is zeker: ik vergeet wat achter me ligt en richt mij op wat voor me ligt. 14 Ik ga recht op mijn doel af: de hemelse prijs waartoe God mij door Christus Jezus roept. 15 Hierop moeten wij ons allen als volmaakte mensen richten. Mocht u er op enig punt anders over denken, dan zal God het u wel duidelijk maken. 16 In ieder geval, laten we op de ingeslagen weg voortgaan.

Tweede Bijbeltekst: Handelingen 9:1-6:
Intussen bedreigde Saulus de leerlingen van de Heer nog steeds met de dood. Hij ging naar de hogepriester 2 met het verzoek hem aanbevelingsbrieven mee te geven voor de synagogen in Damascus, opdat hij de aanhangers van de Weg die hij daar zou aantreffen, mannen zowel als vrouwen, gevangen kon nemen en kon meevoeren naar Jeruzalem. 3 Toen hij onderweg was en Damascus naderde, werd hij plotseling omstraald door een licht uit de hemel. 4 Hij viel op de grond en hoorde een stem tegen hem zeggen: ‘Saul, Saul, waarom vervolg je mij?’ 5 Hij vroeg: ‘Wie bent u, Heer?’ Het antwoord was: ‘Ik ben Jezus, die jij vervolgt. 6 Maar sta nu op en ga de stad in, daar zal je gezegd worden wat je moet doen.’

Vandaag wil ik jullie in mijn preek vertellen over wat Paulus schrijft in Filippenzen 3. Paulus schrijft deze letter aan de Filippenzen om ze te bemoedigen. In hoofdstuk 3 schrijft hij over een paar mensen die zeiden dat christenen zichzelf moesten laten besnijden. Dat is op zich niet slecht, maar ze zeiden dat christenen zich moesten laten besnijden vanwege de Joodse wet, en als ze dat niet deden, dat ze dan geen echte christenen waren.

Vertrouwen op het vlees
Paulus’ antwoord is dat ze hun vertrouwen stellen op het vlees. Je vertrouwen stellen op het vlees betekent vertrouwen op wat je zelf doet of kunt. Daarom zegt hij dat hij zelf heel veel heeft waar hij zelfvertrouwen uit kan putten. Hij zou alle reden hebben om te denken dat hij rechtvaardig was volgens de Joodse wet. Hij zegt: Ik ben een Jood. Ik ben besneden op de achtste dag nadat ik ben geboren. Ik was een farizeeër, iemand die de Joodse wet en het Oude Testament bestudeerde, en die daar alles vanaf wist. Hij hield zich in alles aan de wet, en hij vervolgde zelfs christenen omdat hij dacht dat dat de manier was om de wet te volgen.

Winst of verlies?
Maar dan zegt Paulus: maar wat ik eerst als winst beschouwde, beschouw ik nu als verlies omwille van Christus. Hij beschouwt zelfs alles wat hij eerst had als verlies, vergeleken met hoe mooi het is om Jezus Christus te kennen. Omdat hij hem heeft leren kennen, realiseert Paulus zich wat hij daarvoor heeft gemist. En hij beschouwt al die dingen die hij eerst had nu als niet meer dan afval, zodat hij gevonden mag worden in Jezus Christus, en hem mag winnen. Hij zoekt niet meer naar zijn eigen rechtvaardigheid, door zich te houden aan de wet, maar naar een andere rechtvaardigheid, die komt vanuit het geloof in Jezus Christus. Een rechtvaardigheid die van God komt, door het geloof. Omwille van Jezus heeft Paulus al die dingen losgelaten, en ze als verlies beschouwd.

Kracht, lijden en dood
Paulus zegt: ik wil Christus kennen en de kracht van zijn gerechtigheid, en de vriendschap van het delen in zijn lijden, van het worden als Jezus in zijn dood, en zo, op de een of andere manier, te delen in zijn opstanding uit de dood. Hij zegt hier veel in één zin. Allereerst wil hij Christus kennen en de kracht van zijn opstanding. Hij wil elk aspect van Jezus leren kennen, om zijn leven met Hem te leiden. Dat betekent ook dat Paulus moet delen in Jezus’ lijden. Ik denk dat Paulus hier bedoelt dat geloven niet altijd betekent dat je ook een makkelijk leven hebt. Soms betekent het juist lijden, dingen loslaten in je leven. Soms moeten mensen zelfs lijden vanwege hun geloof. Anderen maken moeilijke dingen mee, maar blijven ook dan nog op God vertrouwen. Ik heb dat hier gezien in Zambia, en ik ben daarvan onder de indruk: dat mensen God blijven eren, zelfs als ze door een moeilijke tijd heen gaan.

Het volgende dat Paulus noemt is het delen in Jezus’ dood, en zo ook delen in zijn opstanding van de doden. Jezus belooft leven, maar dat betekent ook dat we (met oude woorden) ‘aan onszelf moeten sterven’. Aan onszelf sterven, dat is alles opgeven wat je voor jezelf zou willen bewaren. Je zonden afleggen. God wil dat wij meer worden als Christus. Hij wil ons veranderen naar het beeld van zijn zoon. Wat dat betekent, dat heeft Paulus heel mooi omschreven in Galaten 2, vind ik. Daar zegt hij: “Ik ben gekruisigd met Christus, en ik leef niet meer zelf, maar Christus leeft in mij. Het leven dat ik nu leef, leef ik voor de zoon van God, die van mij hield en zijn leven voor mij heeft gegeven.”
Het betekent dat we ons oude leven kunnen afleggen, en door kunnen leven met Jezus. Dat is niet iets wat we zelf moeten doen. We hoeven alleen maar naar Jezus toe te gaan, en ons leven aan zijn voeten te leggen. Dan mogen we ons leven leven met Hem, die van ons houdt en zijn eigen leven voor ons opgaf.

Voor sommigen betekent leven met Jezus echt dat ze hun leven voor hem geven. Denk aan mensen die vervolgd worden vanwege hun geloof. Dat is waarschijnlijk ook met Paulus gebeurd. Maar dat is niet het einde: we hopen om op een dag deel te kunnen hebben aan de opstanding, en om bij God te zijn. Dat is onze hoop!

Iets anders dat we kunnen leren van Paulus’ levensverhaal is dat in God geloven niets te maken heeft met je status of met je rijkdom, met hoe veel je weet of hoe goed je bent. Ik heb gehoord in de tijd dat ik hier in Zambia was, dat er mensen zijn die zeggen dat geloven je rijker maakt. Dat je leven erop vooruit zal gaan. Ik denk ook dat geloven in God je rijk maakt, maar op een andere manier dan zij bedoelen. Het geeft je een leven waarin je Jezus mag kennen, die van je houdt en zijn leven voor je gaf. Waar ik erg van onder de indruk ben hier in Zambia, is jullie geloof en afhankelijkheid van God, en dat jullie echt voor Hem willen leven. In Nederland zijn mensen vaak rijker, en hebben we alle faciliteiten. Maar er zijn ook veel mensen die zeggen dat ze God niet nodig hebben, of die niet in Hem geloven. Ik geloof dat ze veel kunnen leren van jullie discipelschap en jullie warmte, en ik bid dat Zambia zo vol van liefde voor God mag blijven.

Het doel
Het volgende waar Paulus over schrijft is vers 12: “Niet dat ik dat allemaal al heb bereikt, of dat ik al helemaal perfect ben, maar ik blijf volhouden om dat vast te grijpen waarvoor Jezus Christus mij gegrepen heeft.” Wij zijn ook nog niet perfect. Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik dat lang niet. Er zijn zoveel dingen die me er vaak van weerhouden om op God te vertrouwen, of om naar Hem toe te gaan als ik Hem nodig heb. Ik ben dan een beetje als Petrus, die naar Jezus toe liep op het water. Maar toen zag hij de wind en het water, en hij begon te zinken. Gelukkig greep Jezus zijn hand, en dat wil hij ook doen met ons.

Het goede nieuws is dat hij ons altijd weer terug wil nemen, zoals de verloren zoon in Lukas 15. Die zoon kreeg geld van zijn vader, verliet zijn huis, en gaf alles uit. Toen hij leed, en honger had, keerde hij terug naar zijn vader om te zeggen: “Vader, ik ben het niet meer waard om uw zoon te zijn. Laat me alstublieft een van uw dienaren zijn.” Maar zijn vader was blij hem te zien, en nam hem weer aan als zijn zoon. Dat is wat God doet als wij naar Hem terugkeren.

Maar zelfs al zegt Paulus dat hij dat allemaal nog niet bereikt heeft, en dat hij nog niet perfect is, toch blijft hij volhouden, in de hoop om dat te kunnen vastgrijpen waar Jezus hem voor heeft vastgehouden. Voor ons is het hetzelfde. We maken fouten, maar we mogen altijd terugkomen bij Jezus. Hij gaf zijn leven voor ons. Hij houdt ons vast. En wij mogen ons leven in Zijn richting zetten. Paulus zegt: maar ik doe één ding: ik vergeet alles wat achter me ligt, mijn leven, met alle zekerheden, en richt me op wat voor me ligt: naar het doel, de prijs waarvoor God hem geroepen heeft. Het is je hele leven gericht laten zijn op Jezus en zijn liefde, omdat Hij ons heeft gered en ons Gods Koninkrijk heeft binnengebracht. Hij heeft ons vergeven, en ons vanuit de duisternis naar zijn licht gebracht.

Het mooie aan Paulus is zijn enorme passie voor Jezus. Ooit was hij een hele felle vervolger van de christenen. Hij was getuige toen Stefanus gestenigd werd, en hij wilde naar Damascus gaan om de christenen te vervolgen die daar naartoe waren gevlucht, om ze als gevangenen weer mee terug te nemen naar Jeruzalem. Daar ging de tweede Schriftlezing over. Maar toen Paulus bij Damascus kwam, zag hij een fel licht, en hij viel op de grond. Toen hoorde hij een stem: “Saul, Saul, waarom vervolg je mij?” En Paulus vroeg: “Wie bent U, Heer?” “Ik ben Jezus, die je vervolgt”, antwoordde hij. “Sta nu op, en ga de stad in. Daar zal je verteld worden wat je moet doen.”

Paulus werd de stad binnengebracht, omdat hij verblind was door het licht, en een paar dagen nadat hij Damascus binnenkwam werd hij bezocht door Ananias. Hij legde zijn handen op Paulus om hem weer te laten zien, en hem te vervullen met de Heilige Geest, en Paulus werd gedoopt. Daarna ging Paulus naar buiten om te vertellen over Jezus, dat hij de zoon van God is. En toen de mensen hem hoorden, stonden ze versteld. Na een tijdje wilden sommige Joden hem zelfs doden, zodat hij Damascus moest ontvluchten.

Zijn leven was totaal veranderd doordat Jezus zichzelf aan hem had laten zien. Eerst was hij een vervolger van christenen, nu werd hij een apostel, die probeerde om de mensen te vertellen over Jezus, met alles wie hij was. In Handelingen 26 vertelt Paulus dat Jezus hem de opdracht gaf om te getuigen dat hij Jezus had gezien, en van de dingen die Jezus aan Paulus zou tonen. En hij vertelde dat hij Paulus had uitgekozen uit zijn volk en uit de andere volken, om hem naar ze toe te sturen om hun ogen te openen, en zich van de duisternis naar Zijn licht te keren.

Hij was zo vol van Jezus, omdat hij had gezien wat Jezus in zijn eigen leven had gedaan. Hij was zelf helemaal veranderd, van donker naar licht. Dat is waarom Paulus zo veel deed, zo veel verduurde. Alleen maar om de mensen te vertellen over Gods liefde. In 1 Timoteüs 1:13-14 zegt hij: “Zelfs al was ik een godslasteraar en een vervolger en een gewelddadige man, toch liet God zijn genade zien, omdat ik handelde vanuit onwetendheid en vanuit ongeloof. De genade van onze Heer werd over me uitgegoten, samen met het geloof en de liefde van Jezus Christus.”

Daarom wilde hij iedereen vertellen dat Jezus de zoon van God is. In onze eigen levens mogen we ook zo vol zijn van wat God voor ons heeft gedaan, dat Hij ons de kracht geeft om met Hem te leven, en van Zijn liefde te getuigen in heel ons leven. Niet om voor onszelf te leven, en onze eigen regels, maar om naar Jezus te wijzen in alles wat we doen. Ik hoop dat dat voor ons ook zo mag zijn, dat we zo vol zijn van wat God heeft gedaan, en nog steeds doet in onze levens, dat we helemaal voor Hem willen leven.

Het betekent dat we ons kruis op ons nemen en Jezus volgen waar Hij ons roept. En God zegt niet tegen ons: je bent het niet waard om mij te volgen. Hij wil dat wij hem volgen, en onze levens helemaal voor Hem leven, en Hij wil ons daarin leiden, en kracht geven door zijn Heilige Geest. Hij zal ons nooit verlaten. Hij verlangt alleen maar dat we helemaal op Hem vertrouwen.

Nu ik aan het eind van deze preek gekomen ben, wil ik jullie bedanken voor jullie gastvrijheid en jullie liefde, en voor dat ik kon zien dat jullie je leven zo met God leven in alles wat jullie doen. Ik wil jullie bemoedigen door drie verzen uit Filippenzen te lezen, Filippenzen 1:3-6. Daar staat:

“Ik dank mijn God elke keer als ik mij u herinner. In al mijn gebeden voor jullie allemaal, bid ik elke keer met blijdschap omdat jullie deelgenoot zijn van het evangelie, van het begin af aan tot nu toe. En ik vertrouw erop dat Hij, die een goed werk in jullie is begonnen, het ook af zal maken, tot de dag van Christus Jezus.”


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.