Dankdag voor gewas en arbeid

Het is vandaag dankdag voor gewas en arbeid. Dus ik kan het niet laten om daar iets over te schrijven. Al ligt dat op dit moment best gevoelig, zowel het gewas als de arbeid. De dankbaarheid overheerst op dat gebied niet, eerder onrust, en spanning over de toekomst, met name rondom de stikstofproblematiek. De afgelopen weken is er veel gestaakt tegen het beleid van de overheid, dat grote implicaties heeft voor verschillende sectoren in de economie. Door agrariërs, die steeds weer te maken krijgen met nieuwe regels uit Den Haag en uit Europa, die zorgen voor onzekerheid. Zeker als je net een grote lening hebt afgesloten voor een nieuwe stal. En hetzelfde geldt voor bouwvakkers, nu de bouw stil dreigt te komen te liggen, en bouwbedrijven failliet dreigen te gaan vanwege stikstofuitstoot en ‘pfas’. Door leraren wordt ook gestaakt, want het gaat niet goed met het onderwijs. Er dreigt een groot lerarentekort, zowel op basisscholen als op middelbare scholen.
En ik begrijp dat wel, dat er gestaakt wordt. Hier kun je niet zeggen: ‘je moet dankbaar zijn voor wat je hebt.’ Als wat je hebt op het spel staat. Als je ziet dat goede dingen voor je ogen verloren dreigen te gaan, of tenietgedaan worden.
En toch ben ik wel dankbaar. Juist voor de boeren, en de bouwvakkers, en de leraren, voor wie hun vak en hun werk ze zo aan het hart gaat. Uitzonderingen daargelaten zijn er zoveel mensen die hun werk niet doen voor het geld, maar omdat ze van hun werk houden. Omdat ze er trots op zijn. Vraag ze: ‘zou jij iets anders wíllen doen?’ Dan zeggen ze: ‘nee, natuurlijk niet!’ Dat is toch mooi?
Ik ben dankbaar dat de protesten zo vredig mogen verlopen. Uitzonderingen daargelaten: ik ben ervan onder de indruk hoeveel goede wil er is. Hier staan geen (of bijna geen) mensen die dreigen, of zeggen: het moet nu veranderen, of anders… Maar er staan mensen die willen dat er naar ze geluisterd wordt. Dat ze gezien worden.
Ik ben ook dankbaar voor mensen die toch wel moeilijke vragen durven te stellen, zoals: als we op deze voet doorgaan, hoe gaat het dan verder met de natuur, en met de planeet waarop wij leven? Want die vragen moeten ook gesteld worden.
Misschien is het mooi om vandaag, op dankdag, God te danken voor elkaar. En om de komende week juist die mensen te bedanken, die je normaal gesproken voor lief neemt. Want waar zouden we zijn, zonder elkaar?

Column in de Eemsbode, 6 november 2019

Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *