Toevertrouwd

Ik kijk graag naar Netflix. Lekker even niks doen, bankhangen, nergens aan denken. De afgelopen tijd volgde ik verschillende films en series, waarbij het me opviel dat er best veel zijn die gaan over het koloniseren van andere planeten. Afgelopen weken zag ik bijvoorbeeld Lost in Space, over een familie die strandt op een onbekende planeet. Spannende verhalen, want als je de veiligheid van de aarde verlaat, kan er heel veel mis gaan. Maar ook nog een ver-van-ons-bed-show, want in het echt kunnen we dat nog lang niet. Toch?
Het is niet altijd meer science fiction, dat mensen op zoek gaan naar andere planeten waar we zouden kunnen leven. Zo las ik pas in een nieuwsartikel dat een groot bedrijf echt een kolonie op Mars zou willen stichten, al is de financiering nog wel een probleem.
Waarom zouden mensen dat willen? Misschien wel vanuit een gevoel van de kwetsbaarheid van de planeet waarop wij leven, de aarde. En vanuit een gevoel dat de mens zijn eigen lot in handen moet hebben. Dus als we hier niet verder kunnen, dan misschien ergens anders. Dan heb je een back-up.

Afgelopen weken hebben we een paar keer heerlijk weer gehad. Zeker voor februari. Lekker om zo weer even uit je winterdip te kunnen komen. Daar helpt niets beter tegen dan wat zonlicht. Ik zag iedereen er volop van genieten, wandelend, of op de fiets, of in de tuin. Maar dat doen we wel met een dubbel gevoel: klopt dit eigenlijk wel? Volop lente in februari?

En dan lees ik Psalm 8 in de Bijbel. Een loflied voor God. David schrijft in die Psalm: Zie ik de hemel, het werk van uw vingers, de maan en de sterren door u daar bevestigd, wat is dan de mens, een sterveling, dat u aan hem denkt? En toch hebt u hem alles toevertrouwd wat u gemaakt hebt!

Met deze psalm in het achterhoofd zou je kunnen zeggen: wij mensen, wij moeten onszelf niet overschatten. Wij zijn kwetsbaar, net als de planeet waarop we leven. Die series over het koloniseren van het heelal zijn prachtig om naar te kijken. Maar een planeet waar we ons zo op thuis voelen als de aarde, zullen we nergens vinden. Die is ons toevertrouwd. En daarom moeten we er goed mee omgaan. Niet alleen voor onszelf, maar voor alle generaties die nog komen. Want meer dan deze aarde hebben we niet. Dat kan alleen in films en series.

Dit bericht is verschenen als column in de Eemsbode, op 6 maart 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *