Wat als het waar zou zijn…

In de kerk is het nu de tijd van Pasen. In de Bijbel staan vier versies van het Paasverhaal, maar ik vind zelf de versie van Johannes het mooiste. Want het is zo menselijk. Zo herkenbaar.
Maria staat te huilen bij het graf. Haar verdriet confronteert ons met het intense lijden, het intense verdriet dat de dood met zich meedraagt. Je móet afscheid van iemand nemen. Of je dat wilt of niet. Iedereen die wel eens iemand heeft verloren van wie hij of zij veel houdt, weet hoe moeilijk dat kan zijn. Om iemand los te moeten laten.
Met Pasen vieren we dat Jezus is opgestaan uit de dood. Dat het graf leeg is. En dat kan heel veel troost geven, als je zelf met de dood te maken krijgt. Als je zelf afscheid moet nemen van iemand van wie je veel houdt. Het lege graf vertelt ons: het is volbracht. De dood is overwonnen. Met al zijn wreedheid, met alle pijn die het teweeg kan brengen. Want de dood is iets verschrikkelijks. Of iemand nou jong is of oud als hij of zij overlijdt, je wilt nooit afscheid hoeven nemen. Maar Pasen is een belofte die God aan ons doet: niets kan ons scheiden van zijn liefde. Zelfs de dood niet.
Maar, hoor je zo vaak om je heen, is dat niet gewoon wensdenken? Hoe kan een mens nou opstaan uit de dood? En hoe kan je nou geloven dat dat ook voor ons geldt? Dat er voor ons een leven is na de dood? Is dat niet te mooi om waar te zijn? Is het geloof geen sprookje dat mensen hebben bedacht om de realiteit te ontkennen? Dat de dood gewoon het einde is?
Zelf vind ik het lied ‘Wat als het waar zou zijn’ van Martin Brand erg mooi: Wat als Jezus nou ook echt bestaat, en naar de aarde kwam, overwon op het kwaad? Wat als het waar is, dat Hij helpen kan? Wat als Hij echt stierf aan een kruis, voor jouw vergeving, en je weg terug naar Huis? Wat als het waar zou zijn? Stel dat het waar zou zijn..
Wat áls het waar zou zijn? Dan is Pasen, de opstanding van Jezus, het moment dat God een keer brengt in het lot van alle mensen. Dat de dood, waar we allemaal mee te maken krijgen, vroeg of laat, niet meer het laatste woord heeft. En dat nooit meer kan hebben.
Dan zijn de woorden van Jezus, “het is volbracht”, woorden die hij voor ons allemaal uitsprak. De weg naar God is open. En niets kan ons meer scheiden van zijn liefde. Zelfs lijden niet, en pijn niet. En zelfs de dood heeft daar niets meer over te zeggen.

Dit bericht is verschenen als column in de Eemsbode van 1 mei 2019

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *