Vrijwilligers, bedankt!

Om mij heen hoor ik regelmatig de uitroep: er zijn te weinig vrijwilligers! Of het nou gaat om initiatieven in het dorp of in de stad. Op school. En ook in de kerk hebben we regelmatig moeite om vrijwilligers te vinden.
Het wordt ervaren als een probleem. Aan de ene kant gaan mensen gemiddeld genomen later met pensioen dan vroeger het geval was. Mannen en vrouwen werken vaak allebei, dus hebben ze minder vrije tijd. De zorg voor je gezin, en je hobby’s, komen daar nog bovenop. Ook speelt mee dat er zoveel verschillende plaatsen zijn waar jouw inzet als vrijwilliger wordt gevraagd. Waar een beroep op je wordt gedaan. Het kan voelen of je nooit genoeg doet, zelfs als je al heel veel doet.
Wat ik ook zie, is dat veel mensen in deze tijd zich liever niet voor lange tijd als vrijwilliger aan een instantie of organisatie verbinden. Liever doen ze iets op projectbasis. Voor een afgebakende periode. Terwijl de vraag naar vrijwilligers misschien wel eerder toeneemt dan afneemt, in onze participatiesamenleving.
En toch is dat best een eenzijdige blik op vrijwilligers, die ik hierboven schets. Want wat ik ook om mij heen zie, is dat er juist ontzettend veel mensen zijn die bereid zijn om íets te doen. Alleen dat is niet altijd even zichtbaar.
Daarom wil ik een lans breken voor alle vrijwilligers. En hen – jullie, als jij zelf ook ergens vrijwilliger bent – een dikke pluim geven. Want ze zijn met velen. En ze verrichten ontzettend veel werk, vaak ongezien, en niet de waardering ontvangend die ze eigenlijk wel verdienen.
Dus vrijwilligers: bedankt!
Ik denk dat vrijwilliger zijn je niet alleen veel hoeft te kosten. Vrijwilligerswerk kan juist veel voldoening geven. Het gevoel dat je deel uitmaakt van een groter geheel. Dat wat je doet, er ook daadwerkelijk toe doet. Maar het is wel belangrijk om iets dat echt bij je past. Waar je zelf plezier, of energie uit haalt. Dan hou je het ook langer vol.
Zelf werk ik in de kerk. Als beroepskracht, tussen – veel – vrijwilligers. Soms voelt dat vreemd. Dat ik betaald krijg, terwijl zoveel anderen zich onbetaald inzetten. Maar ik zie het ook als een voorrecht dat ik dit werk mag doen. Het maakt me dankbaar, om met zoveel lieve en energieke mensen te werken. Mensen met een groot hart. Mensen met allemaal verschillende talenten.
Eén ding weet ik zeker: zonder al die vrijwilligers zou ik niet veel kunnen bereiken.
Ik heb dus veel respect voor vrijwilligers. Wat moesten we zonder jullie!

Dit bericht is als column verschenen in de Eemsbode van 1 juli 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *