Intocht in Jeruzalem

Teksten: Zacharia 9:9-10; Joh. 12:12-19

Geliefde gemeente van Jezus Christus,

Regeringsleiders verplaatsen zich op heel verschillende manieren:
Een luxe auto, omgeven door gepantserde wagens.
Een privƩvliegtuig
Of gewoon op de fiets, zoals Mark Rutte.
Als ik dat zie, dan word ik daar toch wel blij van, vergeleken met andere leiders šŸ˜‰

Jezus is dan geen regeringsleider,
maar ook hij wordt Jeruzalem binnengehaald als een koning!
En als dat gebeurt, komt hij Jeruzalem binnen op de rug van een ezel.
Er klinkt gejuich, mensen dansen, wuiven met palmtakken.

Het gevoel dat je hebt als je leest over Palmpasen, de intocht van Jezus in Jeruzalem, vlak voor het Pesachfeest, is heel dubbel.
Het is iets heel moois, iets heel vrolijks,
Maar wij weten wel dat dat maar heel kort zal duren.
Nog even, en dan zullen al die juichende mensen roepen: kruisig hem!

Natuurlijk weten de mensen nu nog niet wat er gaat gebeuren.
Zij zijn zo blij!
Ze denken dat Jezus de door God gezondene is, die hun problemen komt oplossen.
In die tijd wƔren er grote problemen:
-de bezetting door de Romeinen
-enorm hoge belastingen, als gevolg daarvan
-een religieuze elite die zei: je moet hier en hier aan voldoen om een goede Jood te kunnen zijn, om bij het volk van God te horen
De mensen geloven dat Jezus daar iets aan komt doen.
Dat hij de mensen die dat onrecht veroorzaken aan komt pakken.

De kern van dit verhaal zit hem in twee dingen:
De palmtakken, en het rijdier van Jezus, de ezel.
Die zeggen namelijk allebei voor een deel hetzelfde,
Maar ze vertellen ook allebei iets anders.
De palmtakken:
Wist je dat die helemaal niet bij het pesachfeest horen?
En ze groeien ook niet eens bij Jeruzalem!
Het klimaat is daar niet geschikt voor.
Het is niet zo dat de mensen de bomen inklimmen en de takken eruit halen.
Waar kwamen die vandaan?

De mensen die de reis naar Jeruzalem maakten voor het feest,
hadden deze takken van huis meegenomen.
Om de koning van Israƫl met een groene hulde feestelijk te onthalen.
Blijkbaar waren ze al voorbereid op de komst van Jezus naar Jeruzalem.
Ze hadden de takken heel bewust van hun thuis meegenomen, om iets te laten zien:

De palmtakken vertellen ons de verwachting die de mensen hadden van Jezus.
Ze haalden hem binnen als een overwinnaar.

Die palmtakken waren er niet gewoon voor de sier.
Ze hadden voor de mensen een hele diepe betekenis.
Met de palmtakken wordt Jezus als een koning geƫerd.
Ook Judas de Makkabeeƫr,
dus niet de leerling van Jezus,
maar een andere Judas, die anderhalve eeuw daarvoor leefde,
en later zijn broer, Simon de Makkabeeƫr,
waren ooit met palmtakken Jeruzalem als koningen binnengehaald.

Judas nadat hij Jeruzalem met een bloedige opstand had bevrijd van de Griekse koning Antiochus,
Een tiran die een beeld van Zeus in de tempel had laten oprichten.
Judas de Makkabeeƫr kwam Jeruzalem binnen, als leider van de opstand,
en haalde het beeld weg uit de tempel.
Hij was een held in de ogen van het volk!

En jaren later, na de dood van Judas,
werd zijn broer Simon op dezelfde manier Jeruzalem als koning binnengehaald,
nadat hij met een oorlog ervoor had gezorgd dat Israƫl weer een onafhankelijke staat werd.
Dat was anderhalve eeuw geleden.
Een eeuw lang hadden de Joden over hun eigen land geregeerd.
Maar in 63 voor Christus was Israƫl opnieuw door een grootmacht ingelijfd,
dit keer door de Romeinen.
En de mensen hoopten zo dat opnieuw iemand op zou staan om ze te bevrijden.

Dus roepen de mensen als Jezus Jeruzalem binnenkomt:
Hosanna! Gezegend hij die komt in de naam van de Heer, de koning van Israƫl.
Want ze geloven dat hij komt om Israƫl te bevrijden. Net als Judas en Simon.

En dat op het Pesachfeest: het feest waarop de uittocht uit Egypte wordt gevierd.
De bevrijding van het Joodse volk van de slavernij.
De mensen juichen op deze manier hun koning toe.
Hij zal het koninkrijk Israƫl herstellen, zoals God heeft beloofd!

Dat is wat de palmtakken zeggen.

En aan de andere kant komt Jezus Jeruzalem binnenrijden op een ezel.
Hij loopt Betaniƫ uit, ziet een ezel staan, en gaat daar op zitten.
Niet omdat hij moe was.
Het was helemaal niet zo ver van Betaniƫ naar Jeruzalem.
11 kilometer ongeveer.
Jezus deed dat heel bewust.

Naast een heel mooi symbool
ā€“ een koning die op een ezel de stad binnenrijdt, dat komt heel sympathiek over,
als een koning die zich niet beter voordoet dan hij is ā€“
is dat ook een profetie van de profeet Zacharia:
dat de koning, de gezalfde van God,
op een ezel de stad Jeruzalem binnen zal rijden.

Het lijkt alsof de ezel bevestigt wat de mensen met die palmtakken willen zeggen.
Er zal een nieuwe koning komen.
Alleen: hij is niet het soort koning waar de mensen op zaten te wachten.
Want de ezel had voor de mensen in die tijd een andere betekenis dan voor ons.

Het is niet zozeer dat Jezus met de ezel wil zeggen dat hij niet boven de mensen wil staan.
Dat hij een nederige leider is, die zich niet beter wil voordoen dan hij is.
Dat ook, misschien.

Maar een ezel was geen ongepast dier voor een koning.
Het had geen negatieve klank, zoals bij ons.
Een ezel is dom, vinden wij. En koppig.
Nee, voor hen was het gewoon een vervoersmiddel.

Alleen een koning reed over het algemeen op een paard,
omdat een paard een militair dier is, en een ezel niet.
Een koning was namelijk ook de aanvoerder van het leger.

De koning waar Zacharias over spreekt wil geen paard berijden,
als een militair middel.
Hij komt op een ezel.
Hij is een koning van recht.
In zijn koningschap is geen ruimte voor oorlog.

Oftewel: Jezus is geen koning die de mensen komt brengen wat ze willen!
Hij is geen koning die een opstand gaat organiseren tegen de Romeinen.
Geen leider als Judas en Simon de Makkabeeƫr.
Maar hij is gekomen om namens God recht en vrede te brengen.
Niet om een oorlog te beginnen, maar om een eind aan oorlog te maken.

Alles en iedereen juicht.
De palmtakken, waar zoveel verwachting uit spreekt, in hun hand.

De mensen denken dat Jezus hun problemen komt oplossen.
Maar Jezus beantwoordt daar niet aan.

En uiteindelijk zullen ze daar teleurgesteld over zijn.
Dezelfde mensen zullen over een paar dagen bij het paleis van Pilatus schreeuwen: kruisig hem!
Want hij voldoet niet aan hun verwachtingen.

Wat hebben we aan een man die zo zwak is dat hij zich op laat pakken?
Kruisig hem! Wij hoeven hem niet meer.

Dan liever iemand die zo daadkrachtig is als Barabbas.
Een rebellenleider, die niet bang is om te doden als dat moet.
Die is misschien niet perfect, maar met hem bereiken we vast beter wat we willen!

Maar op het moment dat de mensen Jezus zo feestelijk binnenhalen,
weten ze dat allemaal nog niet.

Je kunt je afvragen:
is het dan onterecht dat de mensen zo blij zijn?
Ook al voldoet Jezus niet aan hun verwachtingen?

Want volgens mij is er ook iets bijzonders aan de hand met Palmpasen.
De mensen zijn uitzinnig van blijdschap!
En als de leiders proberen ze te bedaren, zegt Jezus,
niet in Johannesā€™ versie van het verhaal,
maar wel in die van Lukas:
als zij stil zouden zijn, dan zou je de stenen en rotsen wel horen juichen!

Met Palmpasen voel je een stukje hemelse blijdschap,
waarin al iets van de blijdschap klinkt van Pasen.
Van de opstanding van Jezus.
De mensen voelen de vreugde om wie Jezus is.
Dat hij komt naar Jeruzalem omdat hij, als koning,
zijn rechtmatige plaats komt opeisen.
Ook al gaat hij dat op een andere manier doen dan zij denken.

Op dat moment staart iedereen zich blind op de palmtakken.
Maar later, na het lijden, sterven, en de opstanding van Jezus,
zullen zijn leerlingen naar deze gebeurtenis terugkijken.
En dan zien ze ineens niet meer alleen die palmtakken:
Dan zien ze die ezel weer voor zich.
En denken ze aan die woorden van Zacharia:
een afstammeling van koning David zal weer op de troon zitten.
Deze koning zal niet alleen heersen over Jeruzalem.
Het koninkrijk Israƫl weer op de kaart zetten.
Hij zal vrede stichten tussen de volken.
Zijn heerschappij strekt zich uit van zee tot zee,
tot de einden der aarde.

Hij komt vrede verkondigen aan alle mensen.
Hij komt recht en vrede brengen door te lijden, en te sterven,
En op te staan uit de dood.

Maar wat voor vrede is dat dan?

Paulus schrijft daar heel mooi over, hoe Jezus dat zal doen,
in de brief aan de Efeziƫrs:

Want hij Ć­s onze vrede,
hij die met zijn dood de twee werelden Ć©Ć©n heeft gemaakt,
de muur van vijandschap ertussen heeft afgebroken
en de wet met zijn geboden en voorschriften buiten werking heeft gesteld,
om uit die twee, in zichzelf, Ć©Ć©n nieuwe mens te scheppen.
Zo bracht hij vrede,
en verzoende hij door het kruis beide in Ć©Ć©n lichaam met God,
door in zijn lichaam de vijandschap te doden.
Vrede kwam hij verkondigen aan u die ver weg was
en vrede aan hen die dichtbij waren:
dankzij hem hebben wij allen door Ć©Ć©n Geest toegang tot de Vader.

Dat is waar die blijdschap die je met Palmpasen kunt voelen echt over gaat:
Jezus is niet gekomen om de Romeinen een pak slaag te geven.
En om een machtig militair Israƫl op de kaart te zetten.
Hij komt vrede verkondigen aan wie dicht bij was, aan de Joden,
En vrede aan hen die ver weg waren. De niet-Joodse volken.
Zelfs aan de Romeinen en de Grieken. En aan ons!
Hij is onze vrede, die de twee werelden Ć©Ć©n heeft gemaakt,
en de muur van vijandschap ertussen heeft afgebroken.
Want dankzij hem hebben wij allen toegang tot de Vader.

Door Jezus wordt de belofte van Gods redding en liefde uitgebreid.
Van Ć©Ć©n volk, dat speciaal door God is uitgekozen,
Naar alle volken.
Want Jezus is geen koning die een oorlog komt beginnen.
Jezus is een koning die daar een eind aan zal maken.
Heel de aarde is zijn rijk.
Maar geen militair rijk.
Op zoveel plaatsen en manieren hebben mensen dat wel gewild,
dat Gods rijk op die manier zou beginnen.

Toen de inmiddels christelijke Romeinen de heidense volken dwongen om te geloven.
En toen dat in de middeleeuwen nog doorging met de Franken,
die elke koning die ze overwonnen dwongen om zich te laten dopen.
Toen de kruisvaarders het heilige land in hebben genomen.
En vervolgens de moslims het weer terug hebben genomen.
Toen kolonisten met het zwaard in de hand mensen dwongen zich te bekeren.
En ook nu IS heeft geprobeerd om met geweld een koninkrijk van God te stichten.

Maar het rijk van God is geen rijk van geweld en onderdrukking.
Jezus is geen koning die met militaire dwang mensen wil dwingen om in hem te geloven.
Hij is een koning die vrede komt verkondigen aan hen die ver weg zijn,
en aan hen die dicht bij zijn.
Die Ć³ns vrede met God aanbiedt.
Die zijn hand naar ons uitstrekt, om te pakken.
Niet gedwongen, maar vrijwillig.
Zelfs al maken wij mensen nog zoā€™n zooi van deze wereld,
Zijn hand blijft naar ons uitgestoken.
Een uitnodiging om deel te worden van zijn rijk.
Een rijk van recht en vrede.

En op een dag zal hij komen.
En zal dat rijk werkelijkheid worden.
Dat is waar christenen op blijven hopen.
Ondanks al het geweld dat je om je heen blijft zien.
Tot die tijd is het aan ons om die vrede uit te dragen.
Om er zelf uit te proberen te leven.
Onszelf door de Geest van God te laten veranderen.
En zo een verschil te maken.

Een mooi voorbeeld daarvan vind ik Pater Frans van der Lugt,
die ondanks de oorlog, en de dreiging van IS, in Syriƫ bleef, om mensen te helpen,
zelfs al moest hij dat met de dood bekopen.
Een week terug was het vijf jaar geleden dat hij om het leven kwam.
Hij stierf omdat hij bleef geloven in dat rijk van vrede.
Mensen als hij zijn als het ware de tegenhanger van IS,
dat door geweld dat rijk probeerde te vestigen.

En wij hebben de opdracht om ook zo te zijn, in het klein.
Om niet vast te houden aan onze eigen kleine oorlogen en koninkrijken.
We moeten Jezus niet met onze eigen palmtakken voor ons eigen karretje spannen.

Maar de vrede accepteren die hij ons verkondigt.
Want hij kwam Jeruzalem niet binnen op een paard, maar op een ezel.
Hij kwam geen einde maken aan de Romeinse overheersing.
Maar hij kwam om zijn leven te geven.
En om zo echte, blijvende vrede te brengen.
Aan Joden, Grieken, Romeinen, en ook aan ons.
Vrede met onszelf, vrede met elkaar, en vrede met God.
Amen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *