Jongerendienst: een druppel op een gloeiende plaat

Lieve jonge én oude mensen, en iedereen daar tussenin.

Heb je wel eens gehoord van de uitdrukking:
Dat is een druppel op een gloeiende plaat?

Wat betekent die uitdrukking?

Een druppel op een gloeiende plaat is,
dat je iets of iemand wel ergens mee kunt helpen,
maar dat het maar heel weinig uitmaakt,
omdat het effect zo weer weg is.

Ik zal het eens laten zien.
uitbeelden! Kookplaat mee, vast met ovenwant, druppel op laten vallen.

Deze plaat is koud, dus je hebt een beetje fantasie nodig, maar stel dat hij heet was!
Dan zou de druppel meteen verdampen!

Want dat is wat er gebeurt:
als je een druppel op een hete plaat laat vallen,
dan gebeurt er bijna niets.
De druppel verdwijnt, en de plaat blijft heet.
Voor je gevoel is er uiteindelijk niks veranderd.
Dus: uiteindelijk had je net zo goed niks kunnen doen!

Is er iemand die daar een voorbeeld van kan bedenken?

Het kan bijvoorbeeld voelen als een druppel op een gloeiende plaat als je geld geeft aan Giro 555, als er een grote ramp is gebeurd.
Dan gaat het over zúlke grote bedragen. Wat maakt mijn 10 euro dan nog uit?
Of als er 10.000 mensen zijn die heel erg honger hebben,
maar je kunt er maar eentje te eten geven.

Maar betekent dat dat je het dan ook beter niet kan doen?
Wat vinden jullie?
Dat je iemand helpen ziet als een druppel op een gloeiende plaat,
kan mensen soms tegenhouden om te helpen.
En eigenlijk is dat best wel jammer.
Want één druppel haalt misschien niet zoveel uit…
Maar een hele kan met water helpt wel!

(kan met water schenken op de kookplaat)

Een hele kan, dat is veel water.
Maar ook een grote hoeveelheid water bestaat uit allemaal kleine druppels.
Als al die druppels, stuk voor stuk, zouden denken:
Het helpt toch niks als ik op die plaat kom,
Dan zou ook die kan nooit vol komen!

Maar zelfs al zou je wel alleen die druppel zijn, dan nog maak je verschil.
Daarover wil ik eens een filmpje met jullie kijken:

Dit filmpje gaat over een jongetje dat, na een grote vloed, waarin duizenden zeesterren zijn aangespoeld,
begint om ze weer terug in het water te doen. Eén voor één.
Een man lacht hem uit. Dat maakt toch geen verschil voor al die zeesterren?
Nou, zegt het jongetje, en hij laat een ster in het water vallen:
Voor deze maakt het wel verschil!

Hoe zou het geweest zijn voor die man uit het Bijbelverhaal,
die lag te wachten tot iemand hem het water in zou helpen,
in Jeruzalem, in het badhuis bij een bron?
Hij lag er al 38 jaar te wachten.
Al die jaren was hij al ziek.
Maar hij hoopte dat het water van de bron hem kon genezen.

Alleen de mensen om hem heen dachten: dat helpt waarschijnlijk toch niks!
Zou dat water van die bron hem echt kunnen genezen? Toe nou!
Dus ik ga daar echt niet mijn best voor doen. Ik ga hem niet helpen.
Wat haalt het nou helemaal uit?
En die man is niet eens de enige die daar ligt.
Rond die bron, ik denk dat het een soort zwembad was,
waren vijf overdekte gangen, die vol met zieke mensen lagen.
Dus je kan die man wel helpen,
maar daarna moet je weer iemand anders helpen, en weer iemand anders.
Je bent nooit klaar!

En als je dan ook nog eens denkt dat het niets helpt,
waarom zou je er dan moeite voor doen?

Maar die mensen die er lagen, geloofden wel dat het zou helpen.
En dus bleven ze maar wachten,
totdat zij op een dag misschien door het water van de bron genezen zouden worden.
Als je ziek bent, dan grijp je soms van alles aan om weer beter te kunnen worden.
Zelfs al weet je diep van binnen misschien wel dat het waarschijnlijk niet helpt…

Op een dag is er een groot feest in Jeruzalem.
Wist je dat de Joden ook een soort carnaval hebben?
We weten niet welk feest ze in dit Bijbelverhaal vierden,
maar misschien was het dat feest wel!
Het poerim-feest, het lotenfeest.
Dat wordt ook in deze tijd van het jaar gevierd.
En dan verkleden mensen zich, net als bij carnaval, en maken ze veel lawaai.

Buiten het badhuis klinkt het gedrom en de vrolijke muziek van het feest,
Iedereen heeft plezier,
Maar binnen liggen nog steeds al die zieke mensen.
Voor iedereen is het een vrolijke dag! Maar niet voor hen.
En voor de mensen die feest vieren, liggen ze mooi buiten het zicht.

Dan komt Jezus de stad Jeruzalem binnen, met zijn leerlingen.

Oude steden hebben vaak een muur,
met daarin een grote poort, en dat had Jeruzalem ook.
En net achter die poort, aan de rechterkant, lag het badhuis.
Waarschijnlijk kwamen zij ook voor het feest.
Maar in plaats van dat Jezus dat badhuis voorbijloopt, naar het feest toe,
slaat hij af, en gaat hij naar het badhuis waar al die zieke mensen liggen.
Waarom zou hij dat doen?
Wat heeft hij daar te zoeken?
[Afbeelding 8: Jezus gaat naar de man]
Zijn leerlingen wisten het wel.
Want ook op andere plekken waar Jezus kwam,
kwamen veel zieke mensen naar hem toe.
En ze werden door hem genezen.

Was Jezus dan een soort dokter?
(Nee,) Jezus was de zoon van God.
Hij kon mensen aanraken, of voor ze bidden, of gewoon iets tegen ze zeggen,
en dan werden ze genezen.
En zo liet hij aan de mensen zien, ook aan de zieke mensen,
dat God van ze houdt.
Dat ze er voor God toe doen.

Het bijzondere is:
Bijbelverhalen over genezingen gaan bijna nooit over grote groepen mensen,
Maar ze gaan altijd over mensen waar Jezus persoonlijk mee in gesprek gaat.

Hij loopt naar die man, die er al 38 jaar ligt.
Er staat niet wat de man heeft, maar hij kan niks.
Hij is volledig hulpeloos. Afhankelijk van anderen.

Alleen niemand ziet hem.
Niemand heeft, of neemt, de tijd om hem te helpen.
Hij wacht, met alle andere zieke mensen, tot de bron gaat bewegen.
Maar elke keer is hij te laat.
Al 38 jaar.
Waarschijnlijk dacht hij: ik lig hier de rest van mijn leven.

Weet je, het doet me wel een beetje denken aan die meisjes uit het filmpje,
die elke dag water moeten halen bij de rivier.
(https://www.tear.nl/verhalen-en-nieuws/doreen-en-jouvllet-liepen-elke-dag-4-uur-voor-schoon-drinkwater)

Een van die meisjes zegt dat namelijk ook:
Ik denk dat ik de rest van mijn leven elke dag weer water moet halen bij de rivier.

En je zag hoe zwaar dat is:
Zelfs twee volwassen mannen, die heel sportief zijn,
vinden het zwaar om met dat water de berg op te moeten lopen.
Jullie hebben het daarstraks zelf gevoeld hoe zwaar dat is!

Die meisjes lijken dus wel een beetje op de zieke man.
Want ze staan er alleen voor. Niemand neemt het voor ze op.
Waarschijnlijk moeten ze dit voor de rest van hun leven blijven doen.
En wij zijn misschien wel als de mensen op het feest in Jeruzalem.
Die het goed hebben met elkaar.
Bij ons komt het water gewoon uit de kraan.
Wij hoeven daar niet bij na te denken.
En dan is het heel makkelijk om je er niets van aan te trekken.
Om er gewoon aan voorbij te gaan.

Je ziet zo’n filmpje, en je denkt: ik kan wel wat doen, maar ik weet niet goed wat.
Het is zo’n groot probleem, ik kan het toch niet oplossen.
En je zapt weg, en je bent het weer vergeten.
Het leek een druppel op een gloeiende plaat..

Weet je wat misschien wel het mooiste moment is uit het verhaal van de man die ziek is?
Niet eens dat Jezus die man geneest, dat hij zijn problemen oplost,
Maar dat hij naar hem toe gaat.
En met hem praat.

Waarom lig je hier?, vraagt hij. Zou je niet beter willen zijn?

Jezus ziet naar de man om.
Alle anderen zijn hem allang vergeten.
Maar Jezus kijkt hem aan, en is met hem begaan.
En daarin laat hij zien hoe belangrijk God ieder mens vindt.
Als mensen aan elkaars problemen voorbij gaan,
elkaar niet zien, of zelfs niet willen zien,
Elkaar niet helpen,
Dan doet God dat niet.

God gaat juist naar mensen toe die het minder hebben.
Die vindt hij juist belangrijk.
Die gaan God aan het hart!
Juist mensen als die zieke man.
Of zoals de meisjes uit het filmpje.

Of iemand die heel erg gepest wordt, of buitengesloten.
Of iemand die een hele moeilijke thuissituatie heeft.

Jezus gaat naar de zieke man toe,
En hij laat hem zijn verhaal doen.

En hij kijkt hem vol liefde aan, als hij zegt:
Sta op, pak je bed op en ga lopen!
Je bent genezen.

Want voor God is het pas feest, als het voor iedereen feest is.
Dat is iets voor ons om te onthouden.

Als je iemand wilt helpen,
dan hoef je niet alle problemen op te kunnen lossen.
Elk beetje, elke druppel helpt.

Zolang je het maar met liefde doet.
Want daarin mag je ook iets laten zien van Gods liefde!
En dan worden veel kleine druppels, samen, een grote stroom water.
En dan wordt het een feest, niet voor een groepje mensen, maar voor iedereen.
Amen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *