Overdenking 15-03-2020

Handelingen 16:22-26

Lieve mensen die thuis meeluisteren,

Corona.
Het is een woord dat tot een paar weken geleden maar weinig voor ons betekende.
Maar dat nu al zoveel impact heeft op onze samenleving.
Mensen die ziek worden.
Angst die zich verspreidt.
Aantallen zieken, aantallen mensen die zijn overleden.
Nieuwsberichten uit andere landen, en andere delen van ons land,
waar het er nog heviger aan toe gaat dan bij ons.
Angst, dat dat ons zelf misschien ook staat te wachten.

Is het nou teveel, de paniek over dat virus?
Maken we ons onnodig zoveel zorgen?
Het is misschien de onzekerheid, de onbekendheid.
Wat als ik zelf ook ziek wordt? Of iemand in mijn omgeving?
Wat als zoveel mensen ziek worden,
dat de ziekenhuizen vol komen te zitten, zoals in Italië?

Ik vind die angst niet gek.
In een krant las ik dat mensen, als ze bang zijn, juist rationeel gaan reageren.
Ze raken niet in paniek, maar ze denken:
hoe kunnen we voorkomen dat het zich verspreidt?
Dat is ook de reden waarom we vandaag de kerkdienst op een andere manier vieren.
Met een andere vorm.
Het zou naar zijn om de dienst toch gewoon te houden,
en achteraf te horen, dat dát het moment was waarop mensen ziek zijn geworden.

Je kunt er rekening mee houden.
Maar is het helemaal te voorkomen dat je ziek wordt?
Kun je je zo beschermen, zo indekken, dat je zeker weet dat je het niet krijgt?
Volgens mij is dat onmogelijk.

Dit is niet de eerste ziekte die rondgaat in de geschiedenis.
En ook, gelukkig, niet de gevaarlijkste.
In de tijd van de eerste christenen ging een aantal keer de pest rond in het Romeinse rijk.
Als je de pest kreeg, dan wist je eigenlijk zeker dat je zou sterven.
Op een hele nare manier.

Toen de pest uitbrak in Rome, de grootste stad in die tijd,
Vluchtte íedereen weg.
Iedereen, behalve de christenen.
Zij bleven achter, om voor de zieken te zorgen.
Veel van hen overleden daar zelf bij.

Het lijkt een domme actie.
Waarom zou je zoiets doen?
Maar op de mensen die wél vluchtten maakte het veel indruk.
De christenen zeiden: God leert ons om onze naaste lief te hebben.
Om voor de zieken te zorgen.
En ook al weten we dat we niet immuun zijn voor de ziekte,
toch zijn we er niet bang voor.
Want we weten dat de dood niet het einde is.
Daar vertrouwen wij op.

Op mij maakt dat ook veel indruk.
Ik weet niet of ik dat zelf zou kunnen. Of zou willen.
Ik denk ook niet dat christenen de enigen zijn die dat zouden doen.
Op dit moment zijn er heel veel mensen die door blijven werken op plekken waar ze nodig zijn, met het risico zelf ook ziek te worden.
Ik vind dat knap. Daar heb ik veel respect voor.

Het coronavirus is gelukkig lang niet zo erg als de pest.
Maar het heeft wel gevolgen voor onze samenleving.
En dat het rondgaat, kan maken dat je je best onzeker voelt.
Ik voel dat soms best wel.
Onzekerheid, en ook wel een beetje angst.

Ik heb met jullie gelezen over Paulus en Silas, die in de gevangenis zitten.
Met hun voeten in het blok.
Hun rug kapot door de zweepslagen.
Ik kan me niet voorstellen dat zij niet bang waren voor wat er nog zou komen.
Als twee hoopjes ellende zitten ze daar.

En toch..
Toch vinden zij de moed om te zingen.
Een loflied voor God.
Hun gezang klinkt door die kille, donkere gevangenis.

Wat zou dat gedaan hebben met de andere mensen die daar zaten?
Om wat voor reden dan ook?
Misschien dat ze stil luisterden naar het lied.
Zich rustig voelde worden.
Dat het wat donkerheid wegnam.

Misschien dat dat wel ook gebeurde bij Paulus en Silas zelf!
Dat ze de angst, de onzekerheid, de pijn, wat weg voelden ebben.

Ondanks alles wat ze die dag hadden meegemaakt,
Ondanks de angst, vonden zij de kracht om te zingen!
En hun lied tilt ze uit boven de situatie waar ze in zitten.
Ze zingen God de lof.
Hun omstandigheden maken niet wie ze zijn op dat moment.
Dat ze met hun voeten in het blok zitten.
Maar hun vertrouwen op God.
Die geeft ze kracht.
Die maakt dat hun angst en onzekerheid niet met ze op de loop gaat.

Voor mij is het een indrukwekkend, en hoopgevend verhaal.
Niet alleen omdat daarna iets heel wonderlijks gebeurt,
dat hun boeien worden gebroken,
en ze zo de gevangenis uit kunnen lopen.
Maar ook om dit moment.
Het zingen, het vertrouwen.
Ik gun ons ook allemaal dat vertrouwen.
In de tijd die nog voor ons ligt, de komende weken.
Ik zeg niet dat je niet bang mag zijn, of onzeker.
Maar wel dat je ook mag weten dat God bij je is.
En dat niets je kan scheiden van zijn liefde.
Ook onzekerheid en spanning niet.
En ook het coronavirus niet.
Want dat heeft niet het laatste woord.

Amen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *